Ik ben niet zo bijzonder

​

Ik ben van nature een verbinder. Ik vind het leuk om mensen samen te brengen, mee te denken, te helpen en er voor anderen te zijn. En eerlijk… dat heeft me ook heel veel gebracht. Mooie vriendschappen, bijzondere gesprekken en het gevoel dat ik iets kan betekenen.

Maar er zat ook een klein bijeffect aan mijn karakter.

​

Ik maakte mezelf soms nét iets belangrijker dan nodig.

Niet omdat ik dacht dat ik beter was dan anderen, maar omdat ik ergens het gevoel had dat ik er altijd moest zijn. Dat ik moest ondersteunen, helpen en zorgen.

Want ja… dat is ook gewoon iets wat ik goed kan. Een soort Moeder Theresa.

​

En als ik dat zo opschrijf, moet ik eigenlijk een beetje lachen.

Want ik zag mezelf natuurlijk niet letterlijk als iemand die met een witte jurk de wereld aan het redden was. Maar als er iemand alleen op het schoolplein stond of alleen langs de voetballijn, dan voelde ik toch een soort verantwoordelijkheid.

Deze Moeder Theresa zorgde er dan graag voor dat iemand niet meer alleen stond.

Niet altijd met mij, want ik hoef natuurlijk niet ieders beste vriendin te worden (ook al dacht mijn sociale brein daar soms anders over), maar vaak koppelde ik er een ander aan.

​

Want ja… ik zou het zelf ook heel fijn vinden als iemand dat voor mij zou doen.

En eerlijk is eerlijk: ik weet ook hoe dat voelt. Ik heb zelf best een tijd als importmoeder alleen op dat schoolplein gestaan in een nieuw dorp.

Maar het bleef niet alleen bij het schoolplein.

​

Ik ondersteunde iedereen om mij heen. Ik luisterde, dacht mee en hielp. Niet omdat mensen dat altijd van mij vroegen, maar omdat het in mijn hoofd soms voelde alsof het noodzakelijk was.

Want anders zou het misschien wel helemaal misgaan.

Ja… nog steeds in die Moeder Theresa-rol.

Alleen had ik toen nog niet door dat ik mezelf daarmee wel héél bijzonder maakte.

Niet omdat ik vond dat mensen niet zonder mij konden.

Maar omdat ik mezelf verantwoordelijk maakte voor dingen die eigenlijk niet mijn verantwoordelijkheid waren.

En dat is een verschil wat ik pas later echt ben gaan zien.

 

Totdat ik ging emigreren.

Ik was moe. Niet van de mensen om mij heen. Dat wil ik echt benadrukken, want juist de mensen om mij heen hebben mij zoveel mooie herinneringen, vriendschappen en momenten gegeven.

Ik was moe van mezelf. Van altijd "aan" staan. Van het gevoel dat ik overal iets mee moest.

Van het idee dat ik moest ondersteunen, verbinden en aanwezig moest zijn.

​

Dus had ik een heel logisch plan bedacht.☺️

Ik had in Oostenrijk eigenlijk maar 1 fijne vriendin nodig, die ik al had, en daar blijft het bij.

Mijn vriendinnen in Nederland reageerden natuurlijk precies zoals je verwacht:

"Tuurlijk..."

En achteraf gezien hadden ze natuurlijk gelijk.

 

Alleen niet om de reden die ik toen dacht.

Ik dacht namelijk dat mijn vriendinnen in Nederland al genoeg aandacht kostten en dat ik daarnaast echt niet nog meer mensen nodig had.

Niet beseffend dat het helemaal niet aan mijn vriendinnen lag.

Het lag aan mij.

​

Ik moest hier opeens bezig zijn met mijn eigen verhaal. Met settelen. Met opnieuw beginnen. Met ontdekken wie ik was in een nieuwe omgeving.Ik kon niet daarnaast ook nog overal bijzonder zijn.

En wat bleek?

​

Zo bijzonder was ik eigenlijk helemaal niet.

En dat bedoel ik op de meest positieve manier.

Mijn vriendinnen in Nederland leefden gewoon verder. Ze hadden het goed. Ze waren bezig met hun eigen leven en hun eigen verhaal. Zonder dat de boel instortte omdat ik er niet was.

 

En eerlijk?

Dat was misschien wel één van de meest bevrijdende ontdekkingen.

Niet omdat ik niet gewaardeerd werd.

Maar omdat ik niet onmisbaar hoefde te zijn.

Net als iedereen had ik mijn eigen verhaal.

En dat inzicht gaf mij ineens heel veel ruimte.

​

Net als ik nu.

Ik ontdekte dat ik mijn kwaliteiten veel beter kon gebruiken om vooral voor mezelf bijzonder te zijn. Niet door mezelf belangrijker te maken, maar door mijn energie te stoppen in dingen die echt bij mij passen. Destijds als coach en nu met Pamhikes.

 

Al ging dat overigens ook niet helemaal vanzelf.

Want natuurlijk kwam daar Instagram om de hoek kijken.

En daar gebeurde eigenlijk precies hetzelfde.

Ik ging mezelf laten zien om te realiseren waar ik naartoe wilde. Ik wilde mijn verhaal delen, mijn werk zichtbaar maken en laten zien waar ik energie van kreeg.

Maar blijkbaar vond mijn hoofd dat dit natuurlijk ook meteen perfect moest.

 

Want stel je voor dat anderen daar iets van vonden.

En laten we eerlijk zijn… mensen vinden overal wel iets van.

Dus daar kon ik natuurlijk niet helemaal omheen.

Elke post, elke story…Soms stond iets gerust twee weken in mijn concepten.

Alsof ik een belangrijke aankondiging aan het voorbereiden was waar de hele wereld op zat te wachten. Terwijl de werkelijkheid waarschijnlijk was dat de meeste mensen dachten: "Oh leuk", of gewoon alweer verder gingen met hun eigen dag.

 

En dan plaatste ik hem eindelijk.

En als er na een uur niet meteen een stroom aan likes binnenkwam, kon ik zomaar denken dat niemand het interessant vond.En ja… dan verdween hij soms ook gewoon weer.

Dit heb ik best een tijd volgehouden.

 

Totdat ik begon met blogs schrijven voor mijn kleine groep volgers.

Gewoon over mezelf. Niet de perfecte versie. Niet de versie waarvan ik hoopte dat iedereen hem bijzonder zou vinden. Gewoon ik.

En toen gebeurde er iets grappigs. Ik werd er zelf blij van.

En als anderen daar vervolgens een glimlach van kregen, zich erin herkenden of er iets aan hadden, was dat mooi meegenomen. Twee vliegen in één klap.

Iets doen wat dicht bij mij staat én iets wat iets oplevert.

 

Toen ik dit ook ging doortrekken naar mijn account, ontdekte ik dat mijn account vooral iets moet zijn waar ík blij van word.En dat anderen ervan meegenieten is alleen maar leuk meegenomen.

En als iemand het niet bijzonder vindt? Dan mag diegene natuurlijk gewoon op die ontvolgknop drukken. Ik hoef niet voor iedereen bijzonder te zijn.

En eerlijk…dat is best een bevrijdende gedachte.

Ik ben geen hoofdpersoon in het leven van iedereen om mij heen.

Ik ben een personage in mijn eigen verhaal, maar in dat van een ander misschien gewoon een korte scène. En dat is helemaal prima.

​

De zin "je bent niet zo bijzonder" gebruik ik trouwens al jaren richting mijn kinderen.

Dit hoor je een moeder niet snel zeggen.Maar mijn kinderen begrijpen precies wat ik bedoel.

Als ze een blunder maken op school, bij een wedstrijd of tijdens het skiën.

Je herkent het vast. Die momenten waarop je het liefst onder een steen kruipt en besluit dat je nooit meer ergens naartoe gaat. Die momenten hebben we allemaal.

En hoe fijn is het dan als je ontdekt dat je niet zo bijzonder bent?

Dat jij er vaak veel langer mee bezig bent dan al die anderen. Want die zijn allang weer verder gegaan.

Laatst vertelde mijn dochter mij dat deze zin haar heel erg heeft geholpen om haar plek hier te vinden. Om gewoon zichzelf te zijn, inclusief haar blunders.

​

En zoals mijn vriendinnen al voorspelden: het is niet alleen bij die ene fijne vriendin gebleven.

Het zijn er meer geworden.Maar wel met de vernieuwde versie: Moeder Gans.

Ik luister nog steeds. Ik help nog steeds. Ik verbind nog steeds.

Alleen ben ik niet meer zo bijzonder dat ik onmisbaar ben.

En dat geeft ontzettend veel lucht.

 

Natuurlijk gaat dat nog steeds niet altijd vanzelf.

Soms voelt een keuze maken nog steeds een beetje egoïstisch. Soms komt dat schuldgevoel nog even om de hoek kijken. Want blijkbaar zit die Moedeer Theresa-kant gewoon behoorlijk diep ingebakken.

 

Laatst stootte ik mijn neus weer eens.

Ik merkte dat ik mezelf kleiner maakte en even vergat dat ik niet voor iedereen bijzonder hoef te zijn.

Maar inmiddels herken ik het sneller.Dan doe ik bewust even de deur dicht.

Niet omdat ik anderen niet belangrijk vind. Maar omdat ik mezelf ook belangrijk mag vinden.

En juist doordat ik mezelf niet meer overal verantwoordelijk voor maak, ontstaan de mooiste vriendschappen.

 

Sinds ik heb ontdekt dat ik niet zo bijzonder ben, voelt het leven eigenlijk een stuk lichter.

En misschien is dat wel het meest bijzondere eraan. Of zoals ik mijn kinderen zou zeggen:

Maak jezelf niet zo bijzonder. Wees bijzonder voor jezelf.